Book Review: Sputnik Sweetheart by Haruki Murakami

Haruki Murakami is arguably one of Japan's finest, modern writers and is, increasingly, being seen as one of the top authors working today. The last novel of his to find its way to these shores, Norwegian Wood, was a delightful, if slightly one-dimensional coming-of-age tale. The pyrotechnics of his previous, more surreal novels (Wind Up Bird Chronicle and A Wild Sheep Chase) had disappeared but something of his eccentricity, what made his books such a wonder, had disappeared too. Sputnik Sweetheart is a confident continuation of this more simple style yet one that retains the allegories, the depth of his best work.

The narrator, a teacher, is in love with the beguiling, odd Sumire. As his best friend, she is not adverse to phoning at three or four in the morning to ask a pointless question or share a strange thought. Sumire, though, is in love with a beautiful, older woman, Miu, who does not, can not, return her affections. Longing for Sumire, K (that is all we are told by way of a name) finds some comfort in a purely sexual relationship with the mother of one of his pupils. But the consolation is slight. K is unhappy. Miu and Sumire, now working together, take a business trip to a Greek Island. Something happens, he is not told what, and so K travels to Greece to see what help he can offer.

Themes of love, loss, sexuality, identity and selfhood are all interrogated, woven into a compelling, romantic, serious and sometimes sad book. It is a disarmingly simple, hugely satisfying, intelligent and moving work and one of Murakami's best. Simplicity, sprinkled with a dose of his magic, has enabled Murakami to write candidly, succinctly and beautifully about the complications and difficulties of love and loving. --Mark Thwaite

This was such a simple, yet very powerful novel. Murakami always comes up when you search for "magical realism" writers. This is my second Murakami novel (first was Hard-Boiled Wonderland and the End of the World) and now I feel like I've looked into the magical realism he creates. 

The story is about Samure, who's a college drop-out, wanting to be a writer. K, the narrator, is her best friend and is also in love with her. Samure does love him, but not the way he wants to be loved back. Then, she meets a woman twice her age called Miu and declares she's in love with her. Miu asks Samure to work for her and put the novel writing to the side for a while. Samure accepts the offer. They travel to different countries together, for business, and then find themselves on a tiny Greek island. That's when Samure vanishes into thin air, and Miu calls K to come out and help her find him.

This was a very beautifully written story about the dynamics between people, how you can't always get what you want, and how one evolves into adulthood. It makes one question the real and the surreal, and how everyone views the world differently. And, if you've ever been through a fucked up situation you have no explanations for, you won't feel alone after reading this. 

The story is mysterious from beginning to end because you keep wondering whether Samure and K will unite. I also found myself thinking Miu would do something evil-- don't ask me why; it was just a feeling I got. In the end, though, Samure just disappears, and K and Miu try to find her. I felt like while K was trying to look for her, he was questioning how much he knew her. He knew where she might have left clues, if she did leave any, but he couldn't really make anything out of them.

Pumped up with all the beautiful metaphors, especially the obvious Sputnik one,  I really liked the feeling this book left with me. You never know what's going to happen, and losing someone is not the end of the world, no matter how much you've loved them. 

Bookspotting #3 / Kim Ne Okuyor #3

One of the books I've spotted this week is Lost Symbol by Dan Brown. I don't have a good history with this author: I started reading The Da Vinci Code when it came out and left it half way. Then, I thought I'd try Angels and Demons, but that didn't work out either. I guess somehow he's not my cup of tea.

***

Bu hafta otobüste gördüğüm kitaplardan bir tanesi Dan Brown'un Kayıp Sembol'ü. Dan Brown'un kitaplarına ısınamadım şimdiye kadar. Önce Da Vinci Şifresi'ni yarıda bıraktım, sonra da Melekler ve Şeytanlar'ı. Her nedense olmuyor bir türlü.

I'm rather ashamed to say that I've never read any Bukowski ever. I've always wanted to check him out, though, and this is definitely one I'd like to start with.

***

Şimdiye kadar hiç Bukowski okumamış olmanın utancını yaşıyorum. Bu kitap da ilk okumak istediklerimden....

With Bukowski, the votes are still coming in. There seems to be no middle ground—people seem either to love him or hate him. Tales of his own life and doings are as wild and weird as the very stories he writes. In a sense, Bukowski was a legend in his time . . . a madman, a recluse, a lover . . . tender, vicious . . . never the same . . . these are exceptional stories that come pounding out of his violent and depraved life . . . horrible and holy, you cannot read them and ever come away the same again.

***

Kuma oturup suya bakardı, herşeye zor inanılırdı suya bakınca, Çin diye bir ülke olduğuna ya da ABD'ye ve Vietnam'a, bir zamanlar çocuk olduğuna, hayır, buna inanmak zor değildi, onu unutamazdı. bir de erkeklik çağını: çalıştığı işler ve kadınlar, sonra kadınsızlık, şimdi de işsizlik. altımışında bir berduş. bitmiş. bir hiç. bir dolar yirmi sent nakit vardı cebinde. bir haftalık kirasını ödemişti birde. okyanus.. kadınları düşündü yine. birkaçı iyi davranmıştı ona. diğerleri kurnaz, gürültücü, biraz deli ve çok zor kadınlar olmuşlardı. odalar ve yataklar ve evler ve Noeller ve işler ve şarkılar ve hastaneler ve donukluk, donuk günler ve geceler ve anlam eksikliği ve fırsat eksikliği. ve şimdi, altmış yılın karşılığı: bir dolar yirmi sent.

Kitap Eleştiri: Haşlanmış Harikalar Diyarı ve Dünyanın Sonu - Haruki Murakami

“Dünyanın sonu insanın yüreğinin içinde gelir.”
‘‘Çektiğin acıyı ben de anlıyorum. Fakat bu herkesin başından geçiyor. O yüzden senin de katlanman gerek. Sonrasında kurtuluş geliyor. O zaman artık sen, hiçbir şeyi dert etmeyecek, üzülmeyeceksin. Hepsi kaybolup gider.
Geçici heveslerin hiçbir değeri yok. Burası dünyanın sonu. Dünya burada sona erer, ötesi yoktur. O yüzden sen de artık hiçbir yere gidemezsin.’’

Gölgesini kaybeden, kafataslarından eski rüyaları okuyan bir adam ve dünyanın sonu gelmeden önce yaşayacak sadece birkaç saati kalmış bir kahraman. Haşlanmış Harikalar Diyarı ve Dünyanın Sonu XXI.
Yüzyıl edebiyatına damgasını vuran, kült yazar Haruki Murakami’den bilimkurguyu masalsı bir dünyanın içinde var eden, Kafkaesk bir psikolojik gerilime göz kırpan bir roman.

Bu kitapta aradığınız herşey var: hayal gücü, büyü, insanların ilişkileri, mitoloji, hatta matematik ve bilim bile var. İlk başta neler olduğu hakkında hiçbir fikrim yoktu ancak sonradan herşeyi birden algılamaya başladım. Kitabın ismini de baştan araştırmış olsaydım daha iyi olurdu tabii çünkü 'haşlanmış harikalar diyarı' ve 'dünyanın sonu' iki farklı dünyaymış. Bölümlerin başlıklarında hangi dünyada olduğumuz belirtiliyor tabii ama benim jetonum geç düştü. Ayrıca karakterlerin hiçbirinin ismi söylenmiyor kitapta ancak okuyup bitirince öyle bir hale geliyorsunuz ki herhangi birini yolda görseniz tanıyacağınızdan yüzde yüz eminim.

İsimsiz ana karakter, büyük bir şirketin işlemcisi (kitabı arkadaşıma verdiğim için tam kelimeleri hatırlayamıyorum şu an; benim için fazla matematiksel yaptığı şeyler). Benim gibi matematik özürlü biri açısından bakıldığında ilginç bir işi var ancak onun dışında sıradan problemleri olan sıradan bir insan kendisi. Doğal sesleri kısıp yükseltebilme üzerine araştırma ve çalışmalar yapan bir bilim adamı tarafından işe alındığında ise ana karakterin hayatı değişiyor. Tam olarak ne olduğununun yorumunu size bırakacağım.

İki dünya arasından 'Dünyanın Sonu'nu daha çok sevdiğimi söylemem gerekiyor. Daha büyülü olduğu için sanırım. Ana karakter, bu dünyaya girerken gölgesi sökülüp alınıyor. Bu dünyada herkes bunu yapmak zorunda ve insanların gölgeleri öldüğü zaman ruhları da ölüyor. Pek çok güce sahip olduğunu hissetiğim bekçiye kalmış gibi herşey. Gölgeyle görüşülüp görüşülmeyeceğine, kimin ne iş yapacağına o karar veriyor. Ana karakterin gölgesi bir harita çizmesini istiyor ondan, kaçış planı hazırlayabilmeleri için. Ancak bulundukları yer dünyanın sonu ve oradan çıkış yok. Yoksa var mı? Onu da kendiniz görün diyorum.

Ana karaktere Dünyanın Sonu'nda 'rüya okuyucu' işi verildiği zaman çok heyecanlandım. İlk başta bizim dünyaya alışkın bir insan olarak insanların günlüklerinden rüyalarını okuyacak falan sandım. Zavallı bizim dünyalıyım işte, n'apalım, yanılmışım. Hem de çok! Ana karakterimizin kağıtla mağıtla işi yok; tekboynuzların kafataslarının içerisine yerleştirilmiş rüyaları okuyor. Çok heyecanlı değil mi? Ancak bunu nasıl yaptığını da kendiniz görün bence.

Kitap boyunca Murakami'nin hangi Batılı yazarlardan, hikayelerden ve müzisyenlerden etkilendiği görülüyor. Pop kültürle aranız iyiyse, küçük sürprizlerle karşılaşacaksınız. Mesela Dünyanın Sonu'nda Police grubunun şarkılarını çalan bir taksi gibi. Ayrıca, hikaye iki farklı dünyada geçiyor olsa da bu dünyalar hiç beklemediğiniz anlarda birleşiveriyor. Birleşmek doğru kelime mi karar veremedim şimdi ama öyle bir şeyler oluyor işte. Murakami'nin yarattığı dünyalarda şuursuz bir şekilde karakterleri takip ediyorsunuz.

Murakami'yle olan tek problemim tasvirlerini detaylarla uzatması. Bu kitapta yaptığı bir şeydir diye düşündüm ilk başta. Nasıl olsa tekboynuz kafatasından rüya okuyan bir karakteri var; bu dünyayı bize iyice anlatmadan "amaaaan, okuyor adam işte!" deyip geçecek hali yok. Ancak bazı bölümlerde gereksiz ayrıntılar uzamış da uzamış. Bunların gereksiz olduğunu kitabın sonuna gelip de "onu niye o kadar anlattı ki boşuna?" deyinceye kadar da anlamıyorsunuz tabii ki. Bu kitaptan hemen sonra da henüz Türkçe'ye çevirilmemiş, kısa bir kitap olan Sputnik Sweetheart'ı okudum. Gördüm ki bu uzatmalar Murakami'nin sevdiği bir şey gibi. Onda da o kadar kusur oluversin, n'apalım. Bence okumaya devam edelim.

Book Review: Hard-Boiled Wonderland and the End of the World by Haruki Murakami

Japan's most widely-read and controversial writer, author of A Wild Sheep Chase, hurtles into the consciousness of the West with this narrative about a split-brained data processor, a deranged scientist, his shockingly undemure granddaughter, and various thugs, librarians, and subterranean monsters--not to mention Bob Dylan and Lauren Bacall.

This book has everything any reader looks for: imagination, magic, human interaction, myth and even some math and science. At first, I had no idea what on earth was going on, but then everything started making sense in their own strange way. Paying more attention to the title might have helped me in the beginning, that I must admit. You see, Hard-Boiled Wonderland and The End of the World are actually two separate places. I'm really not spoiling anything by telling you this, by the way, since the chapters are also divided between the two places. Also, no character names are revealed, but in the end you'll get to a certain point that if you met one of them somewhere, you'd know they were one of the characters from this book.

The nameless main character, who's also out narrator, is a human data processor. For someone like me, he has a very interesting job, but other than that he's a simple man with simple man problems. When he gets a new job processing data for a scientist who's working on natural sound reduction, his life changes. But then again, how you interpret that is entirely up to you, which is one of the things I loved most about this book.

The alternate reality, 'End of the World,' was my favorite of the two. The main character has to leave his shadow while entering this town, and when people's shadows die, their soul dies with them. It's up to the gatekeeper, who seemed to me to have all the power, to let people see their shadows. Main character's shadow tells him he should draw a map so they could plan an escape, but it's the end of the world and there's no getting out of there. Or, is there? I'll let you find that out on your own.

I got really, really excited when the main character got assigned the 'dreamreader' job at the End of the World. At first I thought he would read a journal of people's dreams or something. How very naive of me! What he gets to do is read the dreams that are stuck inside unicorn skulls. Yep, dreams inside unicorn skulls, and you get to read them. How exciting is that? How he does that, though, you'll once again have to find out on your own.

All through the book, you can feel which Western authors and stories and musicians etc. have inspired Murakami. If you know your popular culture, there will be a lot more surprises in it for you, like Police (the band) playing in a cab at the End of the World. Maybe my mind is tiny and weak, but these kind of things most definitely blow it. Although the book takes place in two different places, the stories come together at times, exploring consciousness and unconsciousness inside the real-and-imaginary world that Murakami creates.

My only problem with Murakami is how he uses way too much detail. I thought it was something specific for this book. When you're making your main character read dreams from a unicorn skull, you have to create the world in which it's possible to do that. Yet, in most parts, detailed descriptions of things that didn't have much significance seemed to drag longer than I'd like them to. Having recently finished Sputnik Sweetheart, another one of Murakami's novels, I see that this is something he just does. I'm so not a fan of that, but that won't stop me from checking out the rest of his books, and it doesn't make his writing any less brilliant.

Kitap Eleştiri: OH YES! - Kaan Sezyum

Genelde evde otururum. Bazen dışarı çıkarım, TV izlerim gazetelerdeki saçma haberlere gülerim. Politikacılara sinir olurum, bilgisayar başında zaman geçirmeyi severim. Kedimiz Tortor’la evin koridorlarında maceradan maceraya koşarım. Arkadaşlarımla otururum, onların dediklerini not alıp yamayı severim, güneş altında sıcakta durmayı severim. Yürürüm, kargaları beslerim. Gün içinde sezyum.com’a link atarım, komik ve komik olmayan şeylere bakmayı severim. Genelde bakarım işte. Acayip bi jpeg arşivim var. Tek övünebileceğim şeyin bu olması çok korkunçmuş. İçeride de 2007 ve 2008 yıllarında Penguen’de yazdığım yazılar ve yaptığım birtakım fotoşoplar filan var.

Yarısına kadar dayanabildim bu kitabın. Kötü demek istemiyorum tabii, değil çünkü, ancak hiç benim dişime göre değildi. Penguen dergisini seviyorsanız mesela siz mutlaka okuyun.

Bookspotting #2 / Kim Ne Okuyor #2

I guess now that I've started making note of what I see, people have stopped reading. Or, they only read when they take long trips. OR, it's too hot to read, which makes the most sense to me because Istanbul heat turns one's brain into jell-o.

Gördüklerimi aklımda tutmaya karar verdiğimden beri insanlar kitap okumayı bıraktı sanki. Ya da ancak uzun yolculuklarda kitap okuyorlar. Ya da hava kitap okumak için fazla sıcak. En mantıklı neden buymuş gibi geliyor bana çünkü İstanbul sıcakları insanın beynini eritiyor.

BOOKS SPOTTED THIS WEEK / BU HAFTA KİM NE OKUYOR

This is one I've seen a couple of people reading this week.  I've also seen it on the "New Releases" section of almost every book shop I walked into. Simply put, it's about saying "fuck it" to what others think and say about you and going ahead and doing whatever you want. The back cover says it shows you how to find a way to say "fuck it" to all your problems. I personally have no interest in reading it.

***

Bu kitabı okuyan bir kaç kişi gördüm bu hafta. Kitap aynı zamanda girdiğim her kitapçının 'Yeni Çıkanlar' rafında vardı ancak aslen ne zaman çıktığına bakmadım açıkçası. Kitabın konusu, insanların sizin hakkınızda ne söylediğine, ne düşündüğüne 'siktir et' diyerek istediğinizi yapmanız. arkasındaki açıklamada tüm problemlerinize 'siktir et' demenin yollarını bulmanız gerektiğini söylüyor. Şahsen benim ilgimi çeken bir kitap değil.

Bu kitap için de bayağı eğlenceli bir yaz kitabı diyorlar. Ben Gülse Birsel'in önceki kitaplarını okumadığım için bundan da ne bekleneceğini bilemiyorum. Eğer şansım yaver giderse ve kendimi bir plajda tembel tembel yatarken bulursam okuyabilirim. 

Zor bir yıldı, kabul edin. Dünyanın başına gelmedik kalmadı.
Doğal afet, siyasi skandallar, kavga dövüş, ayaklanma, gerim gerim gerildik...
Güneşi, aydınlığı özledik...
Karamsarlık adamı hasta eder, dert, tasa ülser yapar, hüzün cildi kırıştırır, "Of"layıp durmak çevreyi kirletir!
Bir ara verin. Tatil yapın. Beyninizi gezmeye çıkartın.
Bu kitap, ister yazın okuyun, ister başka mevsim, "yazlık" havasında. Yani gevşek, sakin, neşeli...
Bir kumsalda, şezlonga uzanmış, karpuz yiyerek okuduğunuzu hayal edin.
Ve içinizi aydınlık tutun!

Kitap Eleştiri: Ölüler Ölüsü - Charlaine Harris

Tuhaf ve seksi garson kız Sookie Stackhouse’a kapılmamanın yolu yok. Bizi de al Sookie! Bizi de!

Sookie’nin ağabeyi Jason bir panteradam olarak ilk dolunayını yaşayacaktı.

Ancak kasabayı sır dolu ölümlerle sarsan esrarengiz bir katilin ortaya çıkışıyla Sookie’nin halihazırdaki endişeleri yerini korkuya bıraktı. Yaklaşan dolunaya kadar katil bulunmazsa Jason tek şüpheli durumuna düşecekti. Tabii Sookie’de bu talih varken, katilin hedefi olması kaçınılmazdı.

UYARI: Serinin önceki kitaplarını okumadıysanız bu yazıda spoiler olabilir.

Sookie Stackhouse romanlarının beşincisi olan Ölüler Ölüsü heyecanlandırdı beni, ne yalan söyleyeyim. Bu kitapları yorumlarken hep kendimi tekrar ediyorum ama bir şey hala doğru: bu kitapları hem seviyorum, hem de sinir oluyorum. Sinir olmamın büyük bir kısmı Sookie yüzünden çünkü bu kendini bilmez halleri beni delirtiyor. Sevme nedenlerimse Eric başta olmak üzere diğer şahane karakterler tabii ki.

Jason'ın artık pantere dönüşüyor olması bence oldukça seksi bir değişiklik, hele ki diziyi de izliyorsanız. Ordaki Jason'ı gözünüzün önüne getirdiğiniz zaman bana hak vereceksiniz. Kimliği belirsiz birinin şekil değiştirebilenlere saldırıyor olması da oldukça heyecanlıydı. Yalnız baştan beri şüphelilerin kim olduğu oldukça açıktı ve 'lütfen bunlar olmasın' dedim kendi kendime. Onlar oldu tabii ancak oraya gelene kadarki heyecan da güzeldi. Özellikle kurt adamların daha önce görmediğimiz ritüellerine yer verilmesi oldukça hoşuma gitti.

Eric sonunda cadıların büyüsü altındayken Sookie'yle arasında olup bitenleri öğrendi. Bunları sonraki kitaplarda ona karşı kullanacağından yüzde yüz eminim ve bunu heyecanla bekliyorum. Bill geldi gitti aralarda derelerde ama ortalıkta olmaması konusunda bir şikayetim yok çünkü çok bayık buluyorum kendisini.

Tara'nın olayını tam olarak algılayamadım. Ne olduğunu anladım ama neden öyle bir şeye gerek vardı orasını kafam basmıyor işte. Sanki sadece Eric, Bill ve Sookie'nin aynı anda aynı yerde olması, Sookie'nin 'amanın ben ikisiyle de yattım bunların!' diye paniğimsi bir şeye kapılması için yapılmıştı. Bakalım o olay orada kalacak mı yoksa sonradan bir yerlerden patlayacak mı...

Alcide bir acayipti bu kitapta. Sookie'nin kız arkadaşını olmasını istiyor, aynı zamanda onun akıl okuma yeteneğini kullanmak istiyor, sonra Sookie sen eski nişanlını nasıl bu kadar çabuk unuttun diye sinirleniyor adama... Sookie bir de Alcide'nin eski nişanlısı Debbie'yi öldürdüğünü durmadan düşünüyor ama sonunda evi yanınca ona dair delillerde yanmış oluyor. Keşke öyle olmasaydı da Sookie kurt adamların karşısına çıkmaz zorunda kalsaydı diye düşündüm açıkçası. Ancak bu Alcide kıza bu kadar vurgunken kesin olmaz öyle bir şey. Sonuçta kurt adamları boşverelim ve vampirlere yoğunlaşalım lütfen Charlaine Abla. Özellikle Eric her sayfada olsun.

Book review: Dead as a Doornail by Charlaine Harris

When she is not waitressing or preoccupied with her own amorous adventures, telepath Sookie Stackhouse is tracking down a serial killer of shapeshifters. Her sleuthing is partly altruistic, but she's also trying to save her were-panther brother, Jason, who has become the chief suspect in the crime.

Sookie's got just a month, before the next full moon, to find out who wants her brother dead - and to stop the fiend! Sookie Stackhouse enjoys her life, mostly. She's a great cocktail waitress in a fun bar; she has a love life, albeit a bit complicated, and most people have come to terms with her telepathy. The problem is, Sookie wants a quiet life - but things just seem to happen to her and her friends. Now her brother Jason's eyes are starting to change: he's about to turn into a were-panther for the first time. She can deal with that, but her normal sisterly concern turns to cold fear when a sniper sets his deadly sights on the local changeling population. She afraid not just because Jason's at risk, but because his new were-brethren suspect Jason may be the shooter. Sookie has until the next full moon to find out who's behind the attacks - unless the killer decides to find her first. 

WARNING: There might be spoilers if you haven't read the previous books yet.

Dead as a Doornail, the 5th installment of the Sookie Stackhouse Novels actually was the one that got me all hyped up. I've been repeating myself a lot while reviewing these books, and it's still true: I have a love and hate relationship with these series. Most of the hate derives from Sookie and her annoying, "I don't wanna brag, but I'm the shit" sort of narrative, and the love comes from most of the rest of the characters, really. 

Jason now shifting into a panther is a super-sexy twist, and I liked getting more into the world of the rest of the shifters. The suspense of someone attacking them was rather great as well, even though it was way too obvious who was doing it, and I was hoping I had guessed wrong. Still, everything leading up to finding out who it was made an enjoyable read, especially with the werewolf rituals we never got to see before.

Eric also finally found out what happened between him and Sookie when he was under the spell of the witches, and I'm hoping -and I KNOW- he'll be using that somehow in the upcoming books. That shall most definitely be exciting to see. Bill was kind of around, but then not so much, and I honestly have nothing to complain about when it comes to Bill's absence. I've always found him quite boring. 

And then there's Tara's situation... I felt that blew over pretty quickly, and it was way too rushed. Was it just to bring Bill and Eric into the same room with Sookie so she can remember sleeping with them both? If so, it was way too unnecessary. I wonder if anything more is gonna happen on her end.

Alcide was weird in this book, and I didn't like it. He wants Sookie, and he also wants to use Sookie's "gift," and then Sookie's mad at him for not feeling anything toward his ex anymore? And she kept dwelling on having killed Debbie all through the book just to have the evidence be buried in the end. I'd like to see Sookie being brought in front of some sort of a werewolf court, but Alcide being stupidly in lust with her as he is, I doubt that will happen. All in all, I'm not a big fan of the wolves. So next time, more fairies and more vampires, please, especially Eric.

Kim ne okuyor #1

Otobüste, sokakta sürekli kimin ne okuduğunu kesmeye çalışıyorum. Kitapların isimlerini hatırlayabildiğim zamanlarda ise onları Google'layıp 'Okusam mı acaba?' diye inceliyorum. Bundan sonra blogda da paylaşacağım nelere rastladığımı....

Cumartesi Edirne'ye giderlen otogarda bir adamın bunu okuduğunu gördüm. Bir an acayip geldi çünkü bu tarz kitapları hep kızların elinde görmeye alışkınım.

HALE Uluslararası fenomen Hale serisinin 1. kitabı. AŞK, kötülüğe karşı koyabilecek güçte midir?

Görev için bir melek dünyaya gönderildi. Ama âşık olmak, planın bir parçası değildi. Üç melek savaşçı Gabriel, şifacı Ivy, en genç ve en insani olan Bethany kötülüğün etkisi altına girmeye başlayan bir dünyaya iyilik getirmek için Cennetten gönderilmiştir. Tüm insan ilişkilerinden kaçınırken, parlak ışıltılarını, insanüstü güçlerini ve en önemlisi de kanatlarını gizlemek için ellerinden geleni yaparlar.

Ardından Bethany Xavier Woodsla tanışır ve ikisi de aralarındaki çekime karşı koyamaz. Gabriel ve Ivy buna müdahale etmek için ellerinden geleni yaparlar ama görünüşe göre Bethany ve Xavier arasındaki bağ oldukça kuvvetlidir.

Meleklerin görevleri acildir ve karanlık güçlerin tehdidi altındadırlar. Aşk, Bethanyyi kurtaracak mı, yoksa mahvına mı sebep olacaktır?.. 

Siz okudunuz mu? Okuyacak mısınız? Ben GoodReads'de okumak istediklerimin arasında eklemişim ama sanırım diğerlerinden buna kolay kolay sıra gelmeyecek.

BOOKSPOTTING #1

I always check out what people are reading around me, and if I manage to remember what the titles are, I Google them later to see if I'd wanna check them out. So, I'm gonna try and post about what I've come across on Sundays. 

A guy at the bus station on my way to Edirne was reading Halo by Alexandra Adornetto on Saturday. I don't wanna sound like I'm discriminating, but I usually see ladies reading these kind of books. 

Three angels- Gabriel, the warrior; Ivy, the healer; and Bethany, the youngest and most human- are sent by Heaven to bring good to a world falling under the influence of darkness. They must work hard to conceal their luminous glow, superhuman powers, and, most dangerous of all, their wings, all the while avoiding all human attachments.

Then Bethany meets Xavier Woods, and neither of them is able to resist the attraction between them. Gabriel and Ivy do everything in their power to intervene, but the bond between Xavier and Bethany seems too strong.

The angel’s mission is urgent, and dark forces are threatening. Will love ruin Bethany or save her?

Have you read it? Are you planning on reading it? I realized I had marked it as "to-read" on GoodReads, but I doubt that I'll get around to it.

Book Review: No One Writes to the Colonel by Gabriel Garcia Marquez

Gabriel Garcia Marquez has been my favorite author for eleven years now. When I was a sophomore in high school, there was a book called Red Monday (English title: Chronicles of a Death Foretold) on our reading list. You know how they usually make you read physically big and heavy books in world literature class? Well, this one was a tiny book, and I suspected two things: 1) It was going to be such a tough book and we were all going to flunk the test; 2) It was such an amazing book that it didn't need that many pages. Of course, my second suspicion turned out to be true. After that I started down hunting down anything Marquez wrote and sucked on them like a fat kid sucks on ice cream.

I know this turned into an anecdote when I'm supposed to be writing a review, but I just really REALLY love Marquez. Especially when the weather starts getting warm, one must read one of Marquez's works, doesn't matter which. He always meets expectations and exceeds them, and No One Writes to the Colonel is no exception.

This story takes place within the same time line as Hundred Years of Solitude and My Melancholy Whores, during the Thousand Days' War. The fact that we never found out the names of the main characters of the story is proof of how insignificant human life was during those times in Colombia. The Colonel has been waiting for his pension payment to arrive for fifteen years. Whenever the postman is due to arrive in his town, he gets all dressed up and goes to get his pension payment, but he never receives any letters. The Colonel's son is dead, and he and his wife sell their belongings to make enough to live, yet after a while they run out of things of value to sell.

His wife suggests the Colonel that they should sell the rooster, which is the only thing their son left them. The Colonel is a man with pride, and he doesn't like doing such things, but he has to. Later, his son's friends suggest that he should not sell the rooster and enter it to rooster fights instead. The story reflects what life was like during those times, how there was a lot of censorship going on and how a lot of people were in the same situation as the Colonel and his wife. Of course they weren't good times for those who were living it, but with Marquez'a beautiful story telling I found myself wanting to go and see it for myself.

I suggest you read this book on a hot, lazy day and then take a good long nap.

Kitap Eleştiri: Albaya Mektup Yok - Gabriel Garcia Marquez

Bugün Latin Amerika'nın ve dünyanın en büyük yazarlarından biri sayılan Gabriel Garcia Marquez'in `büyülü gerçekçilik' diye nitelenen yapıtlarından bir örnek daha sunuyoruz: Albaya Mektup Yazan Kimse Yok adlı bu uzun öyküdeki emekli albay, bir türlü gelmeyen emekli aylığını her cuma günü karısı ve horozuyla birlikte bekler. Bu öykünün de ana teması, her zaman olduğu gibi, yalnızlık'tır. "Yazmaya bir imgeyle başlarım her zaman," diyor Garcia Mrquez. "İmge, gerçeğe ulaşmanın aracıdır ve yaratmanın kaynağı, son çözümlemede, gerçekliktir her zaman." `İmge' Garcia Mrquez'in nasıl hareket noktasıysa, `yalnızlık'da yarattığı gerçekliktir her zaman. Daha önce başka kısa öyküleriyle birlikte sunduğumuz bu uzun öyküyü, bütün dünya dillerinde olduğu gibi bağımsız bir kitap olarak basmayı uygun gördük.Sİ

Marquez'e olan hayranlığım 11 yıl öncesine dayanıyor. Lise ikideydim, edebiyat dersinde listemizde Kırmızı Pazartesi diye bir kitap vardı. Normalde kocaman kocaman kitaplar okuturlar ya, o yüzden Kırmızı Pazartesi pek bir hafif geldi bana. O zaman iki durumdan şüphelendim: 1) Kitap çok kazık ve anlaşılmaz çıkacak, sınavda çakacaz; 2) O kadar şahane bir kitap ki fazla sayfaya gerek yok. Tabii ki şüphelerimin ikincisi doğru çıktı ve sonrasında Marquez'in yazdığı tüm kitapları okudum; çocukların nefes almadan dondurma yedikleri gibi ben de onun kitaplarının içine düştüm ve kendimi kaybettim...

Eleştiri yazayım derken biyografim gibi başladı bu yazı ama elimde değil. Öyle böyle değil yani çok seviyorum Marquez'i. Hele ki havalar ısınmaya başlayınca hangisi olursa olsun mutlaka bir Marquez okumak gerekir. Çünkü o, gerek roman olsun, gerek öykü olsun, hiçbirinde yarı yolda bırakmaz insanı. Bir yandan gülersiniz, bir yandan içiniz cız eder. Ki Albaya Mektup Yok'ta da öyle oluyor.

Bu öykü Marquez'in Yüzyıllık Yalnızlık ve Benim Hüzünlü Orospularım romanlarının geçtiği zamanda, Bin Günlük Savaş sırasında geçiyor. Kitabın ana karakterlerinin isminin belirtilmemesi bile Kolombiya'da o zamanlar insan hayatının ne kadar önemsiz olduğunu gösteriyorç Albay Dede diyeceğim ben ana karaktere; öyle hayal ettim hep çünkü. Albay Dede 15 yıldır emekli maaşının gelmesini bekliyor; ne zaman postacı gelse süslenip püslenip maaşını almaya gidiyor ancak ona bir türlü mektup gelmiyor. Oğlunu da kaybetmiş olan Albay Dede ve karısı geçinebilecekleri kadar para bulabilmek için eşyalarını satıyor yavaş yavaş ancak bir süre sonra ellerinde değerli bir şey de kalmıyor.

Karısı oğullarından kalan tek şey olan horozu satmasını teklif ediyor Albay Dede'ye. Kendisi oldukça gururlu bir adam olduğu için sevmiyor bu tür şeyleri ama yapmaya mecbur tabii. Daha sonra da oğlunun arkadaşları horozu kavgaya sokmasını teklif ediyor. Kitapta o zamanlarda her şeyin sansürlenmesine, halkın çoğunun Albay Dede ve karısının durumunda olmasına odaklanıyor. O zamanlarda hayatta olanlar için hiç iyi günler değildir tabii bunlar ancak Marquez'in anlatımının büyüsüyle insanın gidesi, göresi geliyor.

Ben şahsen bu kitabı sıcak bir günde, mıyışık bir şekilde okuyup sonradan gülümseyerek mışıl mışıl uyumanızı tavsiye ediyorum. Ve Albay Dede'nin yanaklarını mıncıklamak isteyeceğinizin garantisini veriyorum.

Kitap Eleştiri: Küçük Arı - Chris Cleave

Size bu kitapta ne olduğunu anlatmak istemiyoruz; çünkü gerçekten çok özel bir hikâye ve biz onu bozmak istemiyoruz.

Yine de bu kitabı almanıza yetecek kadar bilmeniz gerektiğinden, sadece şu kadarını söyleyelim:

Bu, yaşamları kaçınılmaz bir şekilde çarpışan iki kadının hikâyesidir. Ve biri korkunç bir seçim yapmak zorundadır.

İki yıl sonra tekrar karşılaşırlar ve hikâye burada başlar…

Bu kitabı okuduğunuzda herkese anlatmak isteyeceksiniz. Bunu yaptığınızda, lütfen, neler olduğunu anlatmayın; çünkü bütün büyü, olayların akışında…

 --- SPOILER VAR; DEMEDİ DEMEYİN ---

Bu kitaptan tanıtımında beni heyecanlandırdığı kadar büyülenemedim malesef. Evet, kadınlardan biri korkunç bir seçim yapmak zorunda kalıyor ve bu seçimin sonuçları hiç hoş olmuyor. Evet, iki yıl sonra bir şekilde yine buluşuyor iki kadın ve olaylar daha da kötüye gidiyor bir ara. Ancak hiçbirimize tamamen yabancı olan bir hikaye değil bu. Ayrıca o 'vay be!' anını ne kadar beklerseniz bekleyin gelmiyor. 

Küçük Arı tatlı bir karakter ve hikayesi de oldukça güçlü, ilgi çekici. Yeni bir ülkeye gelişini, gazetelerden dergilerden kraliçe gibi konuşmayı ve sosyal kodu öğrenişini okumak hem sevimli, hem de buruktu. Öbür yandan Sarah'ya gıcık oldum. Parası var, iyi ve sevdiği bir işi var, güzel bi ailesi var (her ne kadar sorunları olsa da kimin ailede sorun yok ki?) ancak Sarah abla mutlu değil ve sürekli şikayet ediyor. Gel de çıldırma yani.

Anlatım Küçük Arı ve Sarah'nın anlatımı arasında değişiyor. Bence hiç gerek yoktu böyle bir şeye. Sarah sadece Küçük Arı'nın hikayesi vardı gibi geldi ve 'neden bu bu kadar çok konuşuyor?' diye düşünürken buldum kendimi. Ayrıca, Küçük Arı'nın anlatımı ilgi çekici ve inanılır bir anlatımdı. Sarah'nınki çok sahte kaldı onun yanında.

Kitabın arkasında da söylediği gibi yazar bu kitap için oldukça kapsamlı bir araştırma yapmış ve bu da okurken hissediliyor. Ancak ben Küçük Arı'nın Nigeria'daki yaşamı hakkında daha fazla bilgi olsun isterdim; hikayesinin eksik kalmış olduğunu hissettim. Ayrıca Sarah Küçük Arı'nın sayfalarını çaldı resmen. Ben Küçük Arı anlatsın isterken Sarah araya girdi, kendi gereksiz dertlerini anlattı durdu. Neymiş efendim dergisi istediği yöne gitmiyormuş, birlikte olduğu adam Lawrence'la sorunları varmış... Bize ne abla! Bir de Lawrence da gereksizdi zaten. En önemli rolü Küçük Arı'ya polisi aramasını söylemesiydi ki bence kız onu kendiliğinden düşünmüş olsa daha duygusal bir sahne olurdu. Küçük Arı'nın Sarah ve Charlie'nin ailesinin bir parçası haline geldiğini daha iyi gösterirdi. Ayrıca Küçük Arı'nın yakalandığı kısım da bir anda, saçma bir şekilde gerçekleşti. Londra polisi Afrikalı olan herkesten mi kuşkulanıyor? Öyle birşey yoktur inşallah.

Bir de tabii Charlie'yi de atlamamak lazım; Sarah'nın 4 yaşındaki oğlu kendisi. Batman kostümünden kesinlikle çıkmıyor ve onun çocuk dünyasında insanlar ya iyi ya kötü. Bunlar şirin kısımlar tabii ama durmadan ağlayıp zırlama moduna geçince bana sinir gelmeye başladı tabii. Yalnız Küçük Arı ve Charlie arasında ilişki çok tatlıydı. Ancak o kısımlar da hem çabucak gelişiverdi ve kısa kesildi.

Sevdim kitabı ama çok daha iyi olabilirdi bence. Okurken ağlayacağımı falan hayal ediyordum ama ı ıh. Favori kısmım kitabın en sonundaki Nijerya'ya özgü atasözüydü, sizi onunla başbaşa bırakayım bari:

Eğer suratınız hayatın şiddetli darbelerinden dolayı şişmişse gülümseyin ve şişman bir adammışsınız gibi davranın.

Book Review: Little Bee by Chris Cleave

We don't want to tell you what happens in this book.
It is a truly special story and we don't want to spoil it.
nevertheless, you need to know enough to buy it, so we will just say this:

           This is the story of two women. Their lives collide one fateful day, and one of them has to make a terrible choice, the kind of choice we hope you never have to face. Two years later, they meet again - the story starts there ...
           Once you have read it, you'll want to tell your friends about it. When you do, please don't tell them what happens. The magic is in how the story unfolds.

This contains minor spoilers; consider yourselves warned.

This book, I must say, did not meet my expectations, and I blame the way it was marketed.  One of them does have to make a terrible choice, and later it leads to big consequences. And yes, they meet again two years later, and that leads to even worse things... It doesn't have the "whoa!" moment you expect when you read the description above, though, because the story in general is no stranger to any of us.

I liked Little Bee; her voice was pretty strong. I very much enjoyed her story about coming to a new country, learning the language and trying to learn the social code. She was insightful, looking at England as the outsider that she is and trying to fit in. Sarah, on the other hand, was a mess. She reminded me of one of those ridiculous women who have money, a good job and good family yet they're still not happy and keep complaining. 

The narrative switches back and forth between Little Bee's and Sarah's voices, and I thought that was very unnecessary. I felt we needed Sarah to keep Little Bee's story going, and it would be better if she wasn't so centralized in the narrative. Also, Little Bee's voice insightful and believable, and Sarah's just wasn't.

Obviously a lot of research went into writing this book, which I always appreciate, yet I expected to see more of Little Bee's life in Nigeria. I felt Sarah stole most of Little Bee's airtime with her complaining about what her magazine has become and dwelling on her problems with Lawrence, who's the guy she's been sleeping with for a while. And what really was Lawrence's importance to the story? For me he's just the guy who told Little Bee to call the cops because Sarah would think better of it. Also, the part about Little Bee getting caught was way too rushed and way too easy. Do London police get suspicious about every African-looking person they see? I sure hope not.

And there's Charlie... Sarah's 4-year-old son. He refuses to get out of his Batman suit, and in his world everyone is either a "baddie" or a "goodie," which was rather adorable, I must admit. But then again he was wining most of the time, and I grew tired of that rather quickly. The relationship between Charlie and Little Bee was quite interesting, but I felt those were rather rushed as well. 

All in all I did like the book, but I think it could have been a lot better considering the subject matter. And my favorite part was the Nigerian proverb at the very end of the book, so I'll just leave you with that:

If your face is swollen from the severe beatings of life, smile and pretend to be a far man.