Book Review: Woolgathering by Patti Smith

I read the Turkish translation of this book, and on the back, it had a Patti Smith quote, in which she says she hopes this book fills the readers with unexplainable joy. And that's exactly what Woolgathering does.

Hayalperest'le hayal kuralım

"Bu kitapta yer alan her şey gerçek; aynen olduğu gibi yazıldı. Onu yazmak ölü toprağını üzerimden çekip aldı; umarım bir ölçüde okurun da içini nedensiz bir neşeyle doldurmayı başarır." -- Patti Smith

Kitap yazması gereken müzisyenler

Müzisyenlerin yazdığı kitapları hep sevmişimdir. Tori Amos'un Ann Powers'la birlikte kaleme aldığı Tori Amos: Piece by Piece çıktığında mutluluktan uçtuğumu çok net hatırlıyorum mesela. Sonra geçen yaz Patti Smith'in Çoluk Çocuk kitabını Turgutreis sahillerinde okurken de keyfime diyecek yoktu. Bu kitaplar zaten sevdiğim müzisyenleri daha çok sevmemi sağladı. Kitapları okuduktan sonra 'yok canım bunlar insan değil tanrıça' inancım daha da pekişti ama bir yandan da 'o da insanmış yaaa' diye düşünmemi de mümkün kıldılar. Peki bu müzisyenler roman yazsa nasıl olurdu?

Flavorwire sitesi 'Kitap Yazmaları Gereken 10 Müzisyen' başlıklı bir yazı yayımlamış. Bu müzisyenlerin şarkı sözlerinden örnekler vermişler, neden kitap yazmaları gerektiğini düşündüklerini açıklamışlar ve arkasından hayallerindeki romanı anlatmışlar. Beğendiklerim:

Patti Smith: Kendisinin anı türünde iki tane kitabı var ancak Flavorwire daha fazlasını okumak istiyoruz demiş. E haklılar! Smith'in bir dedektif hikayesi yazdığına dair durumlar almışlar ama onların hayalindaki romanda altın ormanlar, rock 'n roll periler ve silah olarak böyle bir kılıcı tercih eden, asker botlu bir kadın kahraman var. Hadi yaz bunu Patti ya, lütfen! 

Stuart Murdoch (Belle & Sebastian): Birbirleriyle gevşek bir şekilde bağlantılı olan bir rüya serisi hayal etmişler Murdoch için de. 1960'larda geçecek olan bu hikayelerden en azından birinde atlar olsun demişler. Katılıyorum tabii ki. 

Bianca ve Sierra Casady (CocoRosie): Hayal ettikleri roman biraz anı, biraz kurgusal. Amerika'nın güneybatısında geçen, iki farklı karakter arasında gidip gelen, efsanevi, Cormac McCarthy'msi bir roman... Ben okurum valla. 

Yazının tamamını buradan inceleyebilirsiniz.  Üzerinde düşününce bir çok ismin aklıma geleceğine eminim ancak şu an bu listeye PJ Harvey'nin de eklenmesi gerektiğini düşünüyorum. Stories From the City, Stories From the Sea ve Rid of Me karışımı bir roman bayıla bayıla okunurdu bence.

P.S. Bu yazı Tori Amos'un Night of Hunters albümü eşliğinde yazılmıştır. Bu da yetişkinlere yönelik masal kitabı gibi bir albüm. Tori Amos ve Neil Gaiman birlikte bir masal yazsalar bakın o da şahane olurdu.

Çoluk Çocuk - Patti Smith

Kitap: Çoluk Çocuk
Yazar: Patti Smith
Basım yılı: 2010
Yayınevi: Domingo
Sayfa sayısı: 306

Pek çok eleştirmen tarafından 2010’un en iyi kitabı olarak gösterilen ve son olarak prestijli National Book Award’u kazanan ÇOLUK ÇOCUK, bir aşk hikâyesi olarak başlayıp bir ağıt olarak sona eriyor. Altmışların sonu, yetmişlerin başındaki New York’a, onun zengin ve fakir insanlarına, sanatçılarına ve serserilerine bir selam çakıyor. Yolun başında birbirlerine göz kulak olmaya söz vermiş iki genç sanatçı, Patti Smith ve Robert Mapplethorpe’un yu¨kselişini ve şöhret kapısını aralayışlarını nefes kesici bir içtenlik ve saflıkta anlatan bu kitap, gerçek bir masal.

Bu kitabın ilk ve son satırlaını firstandlastlines blogda okuyabilirsiniz.

Bu kitaptan ne beklemem gerektiği hakkında hiç bir fikrim yoktu. Yazarın Patti Smith olması benim için yeterliydi açıkçası. Şiirlerini çok seviyor olmama rağmen kitabının dilinin nasıl olacağını kestiremiyordum. Sonuçta bayağı sevdiğim kitapların arasına giriverdi. Smith, bahsettiği yıllarla ilgili bütün ayrıntıları hatırlıyor ve o ayrıntılar insanı oldukça heyecanlandırıyor. Patti Smith'in Patti Smith oluşunu görmek, zor, heyecanlı ve mutlu anlarına konuk olmak oldukça değişik bir deneyimdi.

Kitap sanat, müzik ve edebiyatla doluydu. Müzik ve edebiyat kısımlarında zorlanmadım ancak sanat konusundaki bilgim kıt olduğu için bahsettiği tüm fotoğrafları ve tabloları Google'da arattırdım ve inceledim. Cidden sözünü ettiği '70'lerde New York' konusuna oldukça katkısı oldu bunu yapmamın. Kadın boşu boşuna gönderme yapmamış tabii ki o eserlere!

Janis Joplin ve Jimi Hendrix'le aynı yerlerde olduğu kısımlarda gereğinden fazla kendimden geçmiş olsam da Patti Smith ve Robert Mapplethorpe'nin ilişkisinden çok fazla etkilendim. Eğer yazıları bu kadar samimi ve dürüst olmasaydı hepsini uydurduğunu düşünürdüm gibi geliyor. Birbirlerini oldukları gibi kabul etmişler ve hem iyide, hem kötüde cidden birbirlerinin yanında olmuşlar. Benim gözümde Patti Smith bu kitap sayesinde daha gerçek oldu. Önceden de şiirlerinin, şarkılarının gerçekliğini hep sevmiştim ama tanrı gibi bir kişilikten, daha yere basar bir kişiliğe büründü benim için. Halen şaşırtıcı ve içten bir sanatçı olduğunu ve sahip olduğu ünü fazlasıyla hakettiğini düşünüyorum.

Book Review: Just Kids by Patti Smith

Title: Just Kids
Author: Patti Smith
Published: January 19, 2010
Publisher: Ecco
Number of Pages: 278

It was the summer Coltrane died, the summer of love and riots, and the summer when a chance encounter in Brooklyn led two young people on a path of art, devotion, and initiation.

Patti Smith would evolve as a poet and performer, and Robert Mapplethorpe would direct his highly provocative style toward photography. Bound in innocence and enthusiasm, they traversed the city from Coney Island to Forty-second Street, and eventually to the celebrated round table of Max's Kansas City, where the Andy Warhol contingent held court. In 1969, the pair set up camp at the Hotel Chelsea and soon entered a community of the famous and infamous—the influential artists of the day and the colorful fringe. It was a time of heightened awareness, when the worlds of poetry, rock and roll, art, and sexual politics were colliding and exploding. In this milieu, two kids made a pact to take care of each other. Scrappy, romantic, committed to create, and fueled by their mutual dreams and drives, they would prod and provide for one another during the hungry years.

Just Kids begins as a love story and ends as an elegy. It serves as a salute to New York City during the late sixties and seventies and to its rich and poor, its hustlers and hellions. A true fable, it is a portrait of two young artists' ascent, a prelude to fame.

Read the first and last line of this book at firstandlastlines (in Turkish. Please do contribute English versions if you have the book).

I didn't know what to expect from this book. I love Patti Smith and her poetry, but I didn't know how her writing would translate to writing a memoir. I ended up being amazed by it all. She seems to remember all the details, and what details they are! Seeing Patti Smith become Patti Smith with all her struggles, up and down moments was very exciting. 

It was full of art and music and literature, which I must admit I had some struggles with. Music and literature parts was okay, but I consider myself quite illiterate when it comes to art, unfortunately. `I looked up all the photographs and paintings she mentioned as I was reading, and that added a lot to the vision of NYC in the 70's that I had in my head.

Apart from getting way too giddy at the mentions of names like Janis Joplin and Jimi Hendrix, I very much enjoyed Patti Smith's and Robert Mapplethorpe's relationship. If she weren't so sincere and honest in her writing, I'd think she was making it all up. They accepted each other for who they were, and were supporting one another through the good and the bad. This book made Patti Smith more real and more human in my eyes, not that she wasn't before, if that makes any sense. I still think she's an amazing artist, and I truly believe she deserves the attention and recognition she got and still gets.