John Banville'den 'Ancient Light' - John Banville's 'Ancient Light'

Ex Libris kitap kulübü olarak Ocak ayında Banville'in Man Booker ödüllü 'Deniz' isimli kitabını okuduk. İlk başlarda kelimenin tam anlamıyla 'kanırttı' kitap ama sonuçta çok sevdim. Ancient Light'ın (Eski/Antika Işık) konusu da çok farklı gözükmüyor ancak çok merak ettim ve Kindle formatını bulur bulmaz okuyacağım sanırım.

'Billy Gray en iyi arkadaşımdı ama ben annesine aşıktım.' 

İyi günlerinin geçmişte kaldığını düşünen aktör Alexander Cleave, 1950'lerde İrlanda'nın küçük bir kasabasında genç bir oğlankenki kuşkulu ilişkisini hatırlar: kasaba dışındaki kırık dökük kulübedeki kaçamak buluşmalar, güneşli sabahlar ve yağmurlu öğlenlerde aşığının arabasının arka koltuğunda gizli buluşmalar. Bu hatıralarla birlikte daha keskin ve daha karanlık bir şeyler de gelir-- aktörün kızının 10 yıl önceki intiharına dair anılar.

Deniz'in ana karakteri Max Madden da karısının ölümünün ardından çocukluk anılarını hatırlıyordu ve Max de bütün yaz birlikte vakit geçirdiği arkadaşları Chloe ve Myles'ın annesine aşıktı. Bakalım artık, okuyunca daha iyi görünecek benzerlik ve farklılıklar.

John Banville's Man Booker winner The Sea was our January read as Ex Libris book club. At first, I thought it was impossible to get through the book, but I loved it in the end. Ancient Light's subject matter doesn't seem too different from The Sea, but I'm intrigued nevertheless. I believe as soon as I get my hands on the Kindle version, I'll read it. 

'Billy Gray was my best friend and I fell in love with his mother.'
Alexander Cleave, an actor who thinks his best days are behind him, remembers his first unlikely affair as a teenage boy in a small town in 1950s Ireland: the illicit meetings in a rundown cottage outside town; assignations in the back of his lover's car on sunny mornings and rain-soaked afternoons. And with these early memories comes something sharper and much darker - the more recent recollection of the actor's own daughter's suicide ten years before.
Ancient Light is the story of a life rendered brilliantly vivid: the obsession and selfishness of young love and the terrifying shock of grief. It is a dazzling novel, funny, utterly pleasurable and devastatingly moving in the same moment.

The Sea's main character Max Madden was remembering his childhood memories after the death of his wife. He too was in love Chloe and Myles Grace's mothers, the kids he spent an entire summer playing with. These are the similarities between the two books I can see off the top of my head, and I believe both the similarities and the differences will be more obvious when I do get around to reading it.

Deniz - John Banville

Ex Libris kitap kulübümüzde bu yıl için seçtiğimiz ilk kitap John Banville'nin Türkiye'de Can Yayınları'ndan çıkan, 2005 Man Booker ödüllü Deniz isimli kitabıydı. Kitap seçimlerimiz için ancak Ocak ayının ortalarında buluşabildiğimiz için (onda da kar nedeniyle bir kişi eksiktik zaten) birinci kitabımız kısa bir şey olsun dedik. Deniz, hem ödüllü, hem de ince bir kitap (İngilizcesi 195 sayfa) olduğu için bunu seçtik. Kitap inceydi ince olmasına ama okuması genel olarak zor, çok zordu!

İlk başta küfür etmiş olmama rağmen sonuçta sevdim kitabı. Gerçekten çok güzel bir dille yazılmıştı. Uzun betimlemelerden hoşlanmıyorum normalde ama bu kitaptakiler o kadar güzeldi ki rahatsız etmediler. Ancak cümlelerin çok uzun olması sinirimi bozdu. Bazı cümleler 5-6 satır uzunluğundaydı. O nedenle 195 sayfalık kitabı okumam bir hafta sürdü.

Bu yıl kitap kulübü olarak ödüllü kitaplara öncelik vermeye çalıştık. Yukarıda belirttiğim gibi, John Banville'in denizi de bunlardan bir tanesi. Daha önce hiç Banville okumadığım için kendisini şöyle bir Google'ladım kitaba başlamadan önce. Pek çok yerde önceden ödüllere aday gösterildiğini ve Deniz'i özellikle kazanmak için yazdığını gördüm. Tebrikler, Banville amca, cidden uğraşmışsın!

Ana karakter Max Madden, orta yaşlı bir amca. Direk yaşını söylemiyor kitapta ama olaylardan anlaşılıyor. Karısını kaybedince küçüklüğünden hatırladığı yere geri dönüyor. Burası, yazları ailesiyle birlikte vakit geçirdiği, deniz kenarında bir yer. Aynı zamanda da Grace ailesiyle, 'tanrılar' olarak anlattığı insanlarla tanıştığı yer. Graces ailesinin çocukları Chloe ve Myles'la arkadaş oluyor Max. Onlarla yakınlaşmak istemesinin ilk baştaki nedeni ise anneleri Connie Grace'i görünce o çocuk aklıyla kadına vurulmuş olması...

Kitap şimdiki zaman ve geçmiş zaman arasında gidip geliyor. Max, geçmişi hatırladıkça okura anlatıyor. Anılarından bölündüğü zamanlarda ise şu anda nerede olduğunu ve etrafında gerçekleşenleri... Şimdiki zamanda Max, küçüklüğünde Grace ailesinin evi olan evde kalıyor. Yaz aylarında onlarla nasıl vakit geçirdiğinin yanı sıra daha karısının ölümünden bahsediyor.

Bu kitaptaki karakterlerinin hiç birini sevmedim; belki biraz Chloe ve Myles'ın bakıcısı olan Rose'dan hoşlandım. Kitabın başlarında silik bir karakter kendisi. Yalnızca çocukların, özellikle Chloe'nin nefret ettiği ve işkence etmeye çalıştığı bir dadı. Kitabın sonlarına doğru ise daha bir görünür hale geliyor Rose ve kendisini garip olayların içinde buluyoruz.

Max'i sevmememin başlıca nedeni ise kendi de dahil olmak üzere hiç kimseden hoşlanmaması ve etrafındakileri sert bir şekilde eleştirmesi. Ailesinden zengin olmadıkları için utanıyor ve Grace ailesi yalnızca zenginler diye onlara 'tanrılar' olarak hitap ediyor. Kendisinin yetişkin bir kızı var ancak kitabın bir yerinde çocukların içindeki Gilles de Rais'i uyandırdığını söylüyor. Gilles de Rais 1440'larda çocukları öldürmüş olan bir seri katil. Ve bu adamın bir kızı var. Daha fazla bir şey söylememe gerek var mı?! Bunun yanı sıra kızını çirkin bir yaratık olarak tasvir ediyor. Böyle bir babayı kimseye dilemem cidden...

Chloe Grace ise cidden gıcık olduğum ikinci karakterdi. Max ve kardeşi Myles'la oyunlarına, vs. bakılınca küçük bir psikopat olduğu anlaşılıyor. Aynı zamanda bu velet dadısının ölmesini diliyor içten içten. Boğulmasını. Küçük bir çocuğun böyle bir şeyi gönülden dilemesi korkunç bir durum bence.

Kitabın ortalarına doğru Max bize alkolik olduğunu söylüyor. Bence bunu söylemesine gerek yoktu çünkü kitabın en başından itibaren bu tarz bir durum olduğu bariz bir şekilde hissediliyor. İçinde kalan bazı şeyleri netleştirmek için Grace ailesinin evine geri döndü ama halen hiç bir şey netleşmiş değil ve bence bu da daha fazla bulandırıyor Max'in beynini...

Kitabın en sevdiğim yanı diliydi. İngilizce yazımda beğendiğim bazı kısımlara yer verdim. Buradan okuyabilirsiniz. Şimdi burada uğraşmak istemiyorum açıkçası Türkçe'ye çevirmekle. Banville'in Deniz'i geri dönüp tekrar okumak isteyeceğim bir kitap değil ancak okuduğum için de mutluyum. Bence özellikle kitabın sonu sizleri çok şaşırtacak.

The Sea by John Banville

Title: The Sea
Author: John Banville
Publisher: Vintage
Published: 2005
Number of Pages: 208 (Kindle Edition)

In this luminous new novel about love, loss, and the unpredictable power of memory, John Banville introduces us to Max Morden, a middle-aged Irishman who has gone back to the seaside town where he spent his summer holidays as a child to cope with the recent loss of his wife. It is also a return to the place where he met the Graces, the well-heeled family with whom he experienced the strange suddenness of both love and death for the first time. What Max comes to understand about the past, and about its indelible effects on him, is at the center of this elegiac, gorgeously written novel — among the finest we have had from this masterful writer.

This was a hard one to read, and I think it's even harder to review. The Sea is the first book we've read in my book club Ex Libris this year. We couldn't meet until mid-January to make our selections for the year, and since half the month was already gone, we thought we would start with a thin book. It's a thin book, alright, but it took me a week to read, and quite a bit of effort.

That isn't to say I didn't like it, because I really liked it in the end. It really is a "gorgeously written novel," and even though I'm not a big fan of long, way-too-detailed descriptions, Banville is such a master at his craft that I enjoyed them. My only problem was the long sentences that would last for 5-6 lines. It worked well for the purpose of the book, but also made it hard to read. This is why even though it's 200 pages it took a while to get through.

This year in book club we're reading quite a few award winners, and this is one of them. Banville's The Sea is the 2005 Man Booker Prize winner. I did a little bit of internet research after I was done reading, and found out he's been a runner up before, and he wrote this book to win. Well, congratulations, sir! Now, getting to the story. . .

The protagonist, Max Morden, is a middle-aged man. Not that he says this himself, but from everything else it's quite obvious. He recently lost his wife, and he goes back to the place he remembers from his childhood. A place by the sea where he would spend the summer with his family, also a place where he met the Graces, "the gods" as he calls them. He befriends the kids, Chloe and Myles, who are around his age. The reason for him wanting to get close the family, at least in the beginning, is that he has a crush on the mother, Connie Grace. 

The book goes back and forth between the past and the present of Max, him remembering and thinking he's remembering. His mind is foggy, which I guess makes up for the very long sentences and the confusion in his narrative. At present, he's staying at what used to be the home of the Graces, where he would hang out quite a bit that summer he spent with them. Through his foggy memory, he's telling us about that summer, and about his wife's last days.

I honestly did not like any of the characters in this book, maybe except for Rose, who's Chloe and Myles's nanny. Her presence is quite indistinct toward the beginning parts of the story: just the nanny whom the kids (especially Chloe) hate and torture. But toward the end, we find quite a bit about her, and she unfolds disturbing events. 

My biggest problem with Max was that he didn't seem to like himself or anybody, and he judged everyone around him pretty harshly. He's ashamed of his family because they're not rich, and just because the Graces are, he sees them as "the gods." He has a daughter, but somewhere in the book, he says, "kiddies in general, I'm afraid, bring out the not so latent Gilles de Rais in me." Now, Gilles de Rais was a serial killer who killed children in the 1440s, so all I could say to that was what the fuck, Max? He also describes his daughter as an ugly creature who doesn't bother to live up to her potential. Long story short, it would be painful to have a father like that, I think...

Chloe Grace was the second character I truly disliked. She's quite a psycho, with the way she plays with her brother and Max and wishing Rose will be "washed away." "I hope she gets drowned," she says. Who, even a kid, would wish that upon anybody?

Max later reveals, "I drink like a fish but no, what fishes do is breathing." This might be a tiny spoiler, but really, it's pretty obvious throughout the book that he's somehow drugged. This adds to his confusion. While he describes the bed he sleeps in at the Graces house in the present time, he says, "By the way; the bed, my bed," which leads me to believe he still doesn't feel like he belongs even though he came back to the Graces house to get some answers and set his mind at ease. Also, as broken as he is about his wife's death, he's also mad at her for leaving him: "You cunt, you fucking cunt, how could you go and leave me like this?"

The best part of the book, I think, were in the descriptions and some of his analysis. I noted quite a few while reading, but I'm going to share two of my favorites:

One of the older boys from the field assured me one day with a snicker that a fringe like Chloe's was the certain sign of a girl who played with herself. I did not know what he meant, but  felt sure that Chloe did not play, on her own or otherwise.

Happiness was different in childhood. It was so much then a matter simply of accumulation, of taking things--new experiences, new emotions--and applying them like so many polished tiles to what would someday be the marvelously finished pavilion of the self.

This is not one of those books I'd want to go back and re-read, but it's a book worth reading, especially if you like a challenge. And I assure you that the ending will surprise you.