Book Review: The Fountainhead

Ayn Rand's The Fountainhead was one of my book club's choices from last year. Even though it's been on my to-read list forever, I found an excuse not to read it whenever I picked it up. Some of these excuses were along the lines of "oh, this book's too big" or "man, the text is way too small" or "I just can't handle this right now." Then, when I was getting ready for my vacation at the beginning of June this year, it caught my eye, and I kind of just threw it in my suitcase.

I'm not sure what kind of journey it takes the reader onto, and I probably won't try and find out, yet in my situation it took me to very weird places. I read it on the beach, and, let's say, as Howard Roark was about to do something outrageous, the sun would blow in my face from behind the book. I would picture Roark's red hair, which would burn and burn under the sun... I think this might be one of the reasons why my sister calls me "a little psycho" at times, but I'm not complaining.

First of all, I couldn't help being biased toward this book. Even if one hasn't read any of her works, one has definitely heard of her philosophy, objectivism. Also, I've always seen characters in movies or TV shows who give this book to the other and say, "you have to read this," as if it holds the answer to all of world's questions or something. I was always going crazy thinking, "why this book?"

I hated all the characters. I hated them so much that I could strangle them to death if they popped up in front of me all of a sudden. And the events made me go "whoaaaa" most of the time. I found both the characters and their actions ridiculous most of the time. They all act like they've created the world, and they're all trying to take one another down. When they're mad at someone and want to punish them, or  even if they're madly in love with someone, they won't stop at any length to torture the other party. These are things I seriously cannot put up with whether in fiction or in real life.

However, what I hated most about the book was that it was very black and white. I'm the kind of person who likes to dabble in the greys, and there was none of that in The Fountainhead. The book was worth praising for managing to get me this annoyed, though, and I'll admit it was a good read-- easy to read even though it's on the longer side. I think everyone should read this for themselves and decide if it's worth all the hype it's still getting.

Hayatın Kaynağı da nedir acep?

Ayn Rand'in 'The Fountainhead' (Hayatın Kaynağı) isimli romanı, kitap kulübümün geçen yılki seçimlerindendi. Daha öncesinden beri 'okumak lazım' listemde olmasına rağmen her elime almaya çalıştığımda bir bahane bularak bıraktım. Bu bahanelerden bazıları: 'offff çok kocaman bu kitap,' 'offff yazıları minicik bu kitabın,' 'offf buna can mı dayanır...' Sonra Haziran başında tatile çıkmak üzere bavul yaparken yine gözüme takılınca atıverdim çantaya.

Normal şartlar altında okunurken nasıl olur bilmiyorum ve büyük ihtimalle de cevabı aramayacağım ama deniz kenarında okurken çok acayip diyarlara götürdü bu kitap beni. Uyuyakalmamak için direnirken tam Howard Roark aykırı bir hareket yapmak üzere, mesela, ve kitabın arkasından güneş yakıyor da yakıyor. Gözümün önünde Roark'ın kızıl saçları geldikçe suratım daha bir yanıyor falan... Kardeşimin deyimiyle bunlar benim 'küçük psikopat'lıklarım sanırım ama fena da olmadı yani.

Öncelikle önyargısız yaklaşamadım bu kitaba çünkü insan Ayn Rand'den ve filozifisi objektivismden ister istemez haberdar oluyor hayatının bir döneminde. Sonracığıma, hiç olmadık filmlerde karakterin biri diğerine bu kitabı veriyor ve 'muhakkak okumalısın' diyor. İnsan 'neden hep bu kitap?' diye kafayı yiyor. Okuyup bulayım dediğiniz zaman ise benim gibi uzun süre ordan oraya süründürebiliyorsunuz kitabı okuyana kadar.

Karakterlerin hepsinden nefret ettim. Hem de öyle bir nefret ettim ki birden karşıma çıksalar bir kaşık suda boğabilecek kadar. Olaylar da sürekli bir şekilde 'ooohaaaa' dememe neden oldu. Karakterlerin tamamı 'dünyayı ben yarattım' havalarında; durmadan birbirlerinin kuyusunu kazıyorlar. Birine sinirlenip ona ders vermek isteseler de, aşklarından ölseler de hem kendilerine, hem de karşılarındakilere işkence etmek için ellerinden geleni yapıyorlar. Bunlar benim cidden hoşlanmadığım şeyler.

Ancak kitabın (ve haliyle Rand'in 'filozofi'sinin) beni en rahatsız eden yanı her şeyin (karakterlerin dahil) siyah-beyaz olmasıydı. Ben grileri kurcalamayı severim ve bu kitapta yoktu öyle bir şey. Beni bu kadar gıcık etmeyi başarmasından dolayı takdir ettim kitabı. Bu arada evet, bayağı uzun kitaplardan ancak kolay bir şekilde okunuyor. Benim gibi korkmanıza gerek yok yani. Okuyun, bu kadar abartmaya değen bir kitap mı siz karar verin.