2011 Favorites

Today's the last day of 2011. It hasn't been a good year for me, and that's reflected in my reading challenges as well. I haven't been able to complete a single one! But I'm still hopeful next year will be better. 

I've managed to read 40 out of 50 books I aimed for. I'll put up an overview tomorrow, but today I want to share my favorite reads from 2011.

 

I've been trying to pick my top 5 for about a week now, and I think I'm finally content with my picks. It's just so hard when you've read too many great books in a year. So, in no particular order:

1. The Phantom Tollbooth by Norton Justed: I haven't reviewed this one because I had way too much to say about it. So now I'll try to sum it up here: I've always wanted to go on an adventure like this, and I'm kinda upset that I didn't get to read this when I was a kid. I want to go to Dictionapolis and live there forever and ever. And I want the Mathemagician and Digitopolis to stay away from just as long.
2. Hard-Boiled Wonderland and the End of the World by Haruki Murakami: Murakami was an amazing discovery. I can't believe I waited so long to check out his work. I've read this one and Sputnik Sweetheart by him this year, and I love them both. Read my review of Hard-Boiled Wonderland and the End of the World.
3. Veronika Decides to Die by Paulo Coelho: This was one of those books that makes one question sanity, what's considered sane and how one and who decides what is and what isn't. It's a heart-breaking yet amazing story. Read my review of Veronike Decides to Die.
4. The Road by Cormac McCarthy: This is such an amazing book about what happens when the world as we know it ends. It's dark and heart-breaking, but it's also full of love and hope. Keep some Kleenex close to you while you read it. Read my review of The Road.
5. Kneller's Happy Campers by Etgar Keret: Etgar Keret was another amazing discovery from 2011. I've read this one and The Girl on the Fridge by him this year and loved them both. The man was writing Flash Fiction before it was cool, and he's brilliant at it. His stories are shocking, cute, weird and sometimes sickening. Oh, and, this was also the book the movie Wristcutters was based on. Read my review of Kneller's Happy Campers.

What are your favorites from 2011? Any amazing discoveries?

I hope everyone has a great New Year's Eve and a wonderful new year.

Yol - Cormac McCarthy

Kitap: Yol
Orijinal adı: The Road
Yazar: Cormac McCarthy
Çevirmen: Sevin Okyay
Basım yılı: 2011
Yayınevi: Kanat Kitap
Sayfa sayısı: 224

Bir babayla oğlunun yolculuğu. Kapkaranlık, renksiz, külrengi bir dünyada, artık gün ışımayan, ölü ağaçların yol açtığı yangınlarla aydınlanan bir dünyada, bir kış daha sağ kalamayacakları kuzeyden güneye doğru gitmeye çabalayan bir babayla oğul.

Belki bir nükleer savaş çıkmıştır, belki dünyaya bir meteor çarpmıştır, belki de küresel ısınma yeryüzünün sonunu getirmiştir. McCarthy bize ne olduğunu anlatmaz, başka pek çok şeyi anlatmadığı gibi... Ne çocuğun ne babasının adını öğreniriz roman boyunca, ne de gidecekleri yerin adını. Sanki adlar da, yaşayan her şey gibi ölmektedir.

Tek bildiğimiz, her ne olduysa çocuğun dünyaya gelişinden az önce olduğudur. Her şey olmuş bitmiş, bildiğimiz yeryüzü yok olmuştur. Yeryüzünde yaşayan pek az canlı kalmıştır. Hayatta kalanlar için uygarlığın kalıntılarını eşelemek ya da barbarlık dışında bir seçenek yoktur.

Hatırladığı eski dünyayı unutmaya çalışan ümitsiz baba ve içine doğduğu bu korkunç dünyada babasına yapışarak hayatta kalmaya uğraşan çocuk sanki iki farklı gezegenden gelmektedirler.
Yamyamlığın, barbarlığın, vahşetin kıyısında, her an tetikte, hep soğukta ve hep aç yürümek zorundadırlar. Güneyde, okyanus kıyısında onları neyin beklediğini de bilmeden. Romandaki tekinsiz havanın güçlenmesini sağlayan bütün bu belirsizliklerle karşıtlık içinde, Cormac McCarthy kısa, kesin ve net cümleler kullanıyor. Bu kadar korkunç, tahammül edilmesi zor, umutsuz bir dünyayı şiirli bir dille tasvir edebiliyor. Aynı şekilde baba ve oğulun iyimserliği, içinde çırpındıkları dünyanın acımasızlığı ve soğukluğuyla karşılaştırıldığında patolojik bir hale bürünüyor.

2007 yılında Pulitzer Ödülü'nü kazanan Yol, ABD'nin yaşayan en büyük yazarlarından Cormac McCarthy'nin başyapıtlarından biri sayılıyor.

Sinemaya da aktarılan Yol, İngiliz çevreci aktivist George Monbiot tarafından "gelmiş geçmiş en önemli çevreci kitap" olarak selamlanmıştı: "Biyosferi olmayan bir dünyayı hayal eden bir düşünce deneyi. Ve bu deney, bize önem verdiğimiz her şeyin ekosisteme bağlı olduğunu gösteriyor."

Türkçe basımla ilgili bilgiler idefix'ten alınmıştır. Bu kitabın ilk ve son satırlarını firstandlastlines blog'da okuyabilirsiniz (İngilizce).

Yol, dünyanın sonunun geldiği ve her şeyin kül olduğu bir zamanda geçiyor. Kitaptaki her şey ama her şey gri. Ana karakterlerimiz bir baba ve oğul. İsimlerini hiç bir zaman öğrenmiyoruz. Düşündüğünüzde zaten dünyanın sonunun  geldiği bir zamanda isimler ne işe yarar? İsimlerini bilmiyorken bile onlar için bu kadar üzülmüşken bilseydim ne olurdu düşünmek istemiyorum. Kitabın içine girip evde ne kadar yemek varsa onlara verip, battaniye yorganlarla sarmalayasım geldi baba oğulu.

Oldukça karanlık ve beni ağlatan bir kitaptı bu. Bazı şeylerin olacağını daha hikayenin başından tahmin ediyoruz. Tahmin etmek de değil hatta, biliyorsunuz resmen, ancak zaman gelip de olaylar gerçekleşince göz yaşları başlıyor dökülmeye. Filmi izlemek için bir hafta falan bekledim çünkü aynı şeyleri tekrar yaşamak istemedim. Sonunda merak kazandı tabii. Kitap filmden daha iyi demeyeceğim ama daha 'dolu' diyebilirim. Oldukça iyi yapmışlar filmi ancak McCarthy'nin dili ve stiliyle hikaye daha bir dokunuyor insana.

Baba ve oğulun hayatta kalmaya çalıştıkları dünya yukarıdaki, filmden aldığım resimde gördüğünüz gibi bir dünya. Okyanusa varmak için sürekli Güney'e doğru gidiyorlar ve yolda gördüklerinin hiç birini gerçekten gördüğümü hayal etmek bile istemiyorum. Yeterince yiyecek yok, yamyamlık kol geziyor ve bu nedenle kimseye güvenemiyorlar. Tek bir yerde bir geceden fazla kalamıyorlar çünkü olur da insanlar birbirleriyle karşılaşırsa birileri ölüyor.

Yukarıdaki manzara gördüklerinin en iyi desem anlarsınız... Kitap beni oldukça rahatsız eden soruları soktu kafama. Eğer tanrı varsa, neden böyle bir şey yapar? Eğer uğruna yaşayacak bir şey yoksa niye bu kadar uğraşır insan hayatta kalabilmek için? Eğer silahınızda sadece iki mermi kalmışsa zamanı geldiğinde hem kendinizi, hem de babanızı veya çocuğunuzu vurabilir misiniz? 'Zamanı gelene kadar' beklemeniz mi lazım yoksa hemen yapıp kendinizi ve sevdiğinizi bu işkenceden kurtarmanız mı? Ben ne yapardım diye düşündüm durdum ama gerçek şu ki hiç bir fikrim yok! Şekerim de var zaten, kesin ilk ölenlerden olurum ben diye düşündüm sonra. Ama bu durum iyi mi olurdu kötü mü onu bilemiyorum. Ben öldüm hadi kurtuldum ama ya geride kalanlar?

 

Bir yandan da ister istemez durumun baba için mi, yoksa çocuk için mi daha kötü olduğunu düşündüm. Olaylardan ve konuşmalardan anladığım kadarıyla çocuk okyanusu hiç görmemiş. Haritaya baktıklarında babasına suyun mavi olup olmadığını soruyor. Ancak okyanusa vardıklarında bakıyorlar ki su da her şey gibi gri!

Bu surattaki üzüntüyü hayal edebiliyor musunuz? O kadar beklemiş, yürümüş mavi suyu görecek diye ama aptal su gri işte!

Yol şimdiye kadar okuduğum en üzücü kitaplardan biriydi. Bir yandan da okuduğum en inanılmaz kitaplardandı. Cidden çok üzüldüm okurken ancak böyle bir durumda bile insanların umut ve sevgiyi kaybetmemeleri sonuna kadar götürüyor okuyucuyu.

Book Review: The Road by Cormac McCarthy

Title: The Road
Author: Cormac McCarthy
Published: 2007
Publisher: Vintage International
Number of Pages: 287

The searing, postapocalyptic novel destined to become Cormac McCarthy's masterpiece.A father and his son walk alone through burned America. Nothing moves in the ravaged landscape save the ash on the wind. It is cold enough to crack stones, and when the snow falls it is gray. The sky is dark. Their destination is the coast, although they don't know what, if anything, awaits them there. They have nothing; just a pistol to defend themselves against the lawless bands that stalk the road, the clothes they are wearing, a cart of scavenged food-—and each other. The Road is the profoundly moving story of a journey. It boldly imagines a future in which no hope remains, but in which the father and his son, "each the other's world entire," are sustained by love. Awesome in the totality of its vision, it is an unflinching meditation on the worst and the best that we are capable of: ultimate destructiveness, desperate tenacity, and the tenderness that keeps two people alive in the face of total devastation.

You can read the first and last lines of this book at firstandlastlines blog.

The Road takes place at a time when the world has pretty much ended and everything's turned to ash. Everything in the book is just gray. The main characters are a father and a son: we never learn their names, and I'm glad we don't because what's the point if there are only few people and nothing else left in the world? Even when they were nameless, I felt their pain. I wanted to jump inside the book, and even if I couldn't save them, I wanted to at least feed them all the food I had in the house. 

It's a dark, very dark book that scared me and brought me to tears. Even though I did see certain things coming and was waiting for them, I literally broke down in tears when they finally happened. I had to wait for a week to watch the movie because I honestly didn't want to put myself through that, and when I finally saw it, I realized the book is much better. The movie's very close to the book, and I think they did an amazing job creating that gray world and everything else, but it's something about McCarthy's story telling and choice of words that hit a nerve.

 

So... The story is about the boy and his father trying to survive in what you see in the above screencap. They're trying to go South to get to the water, and on their journey, they see a lot of things I don't want to ever see in my lifetime.  Food is very scarce, which has led to cannibalism, which gives them more of a reason not to trust anybody. They can't stay in one place for too long because whenever a person runs into another, someone tends to die. The screencap below is among the "good things" they come across, so you get my point...

 

The things The Road made me question made me very uneasy. If there's a god, why would he do something like this? If there's nothing to live for, why do you fight so hard to stay alive? Having only two bullets in your gun, can you shoot your son / father / whomever when the time comes and it's necessary? Should you wait 'till something happens to do it, or should you just get it over with and put yourself and your loved one out of misery? I kept trying to think what I would do, and I honestly haven't a clue. Having diabetes and all, I'd probably be among the first ones to die. But if that's the case, do you die with relief or regret, knowing what your loved ones will have to suffer?

I also found myself trying to decide whether the situation was worse for the boy or the father.  Being so young and all, he hasn't seen and lived half the things the man had. It felt like it was the boy's first time seeing the water. He was very excited when they finally got to it, but then: "Out there was the gray beach with the slow combers rolling dull and leaden and the distant sound of it. Like the desolation of some alien sea breaking on the shores of a world unheard of. Out on the tidal flats lay a tanker half green. Beyond the ocean vast and cold and shifting heavily like a slowly heaving vat of slag and then the gray squall line of ash. He looked at the boy. He could see disappointment in his face. I'm sorry it's not blue, he said. That's okay, said the boy."

 

How exactly does on handle seeing disappointment on this cute face? And how disappointed would you be if you walked for years trying to get to the ocean and the damn thing isn't even blue?! 

This is by far one of the depressing books I've ever read. It's also one of the most amazing books I've ever read. Even though it's filled with sorrow, it also has a lot of hope and love. And who knows where you might end up if you keep "carrying the fire in your heart?"

*****

The only thing I didn't understand is the interesting punctuation. Is this a style or something that I don't know about? It was obviously done knowingly, but I can't understand why.