2012'de, bir arkadaşımın tavsiyesi üzerine Duman ve Kemiğin Kızı'nı okuduğumda çok ama çok etkilenmiştim. Laini Taylor'ın hayal gücü beni büyülemiş, şiirsel anlatımı burnumu kitaptan çıkaramama neden olmuştu. Genelde üçlemelerde ikinci kitaplar geçiş hikayesi olduğu için "ehhhh" seviyesinde oluyorlar. Days of Blood and Starlight ise hiç ama hiç öyle değil! Hatta ikinci kitabı ilkinden daha çok beğendiğimi bile söyleyebilirim...
