Yolculukların en sevdiğim yanı, gideceğim yere varana kadar geçen zamanda gördüklerim, duyduklarım, yaptıklarımdır. Hava alanında bir kapıdan diğerine koşarken bekleme salonlarında uyuyan insanların nasıl rüyalar gördüğünü merak etmek, uçaktaki süslü, dünya güzeli kadınların kapıları çarpacak derecede horlayabildiğine tanık olmak, arabada sevdiğim bir şarkı bulana kadar radyoları gezip, bulduğumda camları indirip, kollarımı dışarı doğru açarak avaz avaz o şarkıya eşlik etmektir. Cılız ışıkta, sallanırken kitap okumaya çalışmak, uyumakla uyanık kalmak arasında gelip giderken etrafımdakilerin fısıltılarını dinlemektir...
Kitap okumak da böyle bir şey benim için. Varacağı yeri tahmin etsem bile oraya "nasıl" varacağıdır okumayı büyülü kılan. Nitekim değişik bir hikayesi olmasına rağmen The Rosie Project'te yolculuğum pek heyecanlı değildi. Sürpriz yoktu. Varacağım yer de hayli hayli belliydi.
